آنقدر لبریزم از حرف
که فقط سکوت
خالی ام می کند

چشمانت را اگر  بسته بودی
اگر نگاهم نمی کردی
 دوست ندارمت را
چشم بسته قبول می کردم

...باشد برای فردا

من خودم را کشتم
به شیوه خودم و همه مادرانم  
مثل همه پدرانت 
به سوگواریم ننشستی
نمی نشینی
می دانم ...

 
امسال هم
اولین دسته نر گس را 
بی تو  خریدم 

 یکیش را گذاشتم 
برای تو 
تو ی خاطراتم  

تا هر وقت
نگاهش کردی
یا د چشمهایی بیفتی 
 که  بیقراریش
 مثل همین  نرگس ها بود