به خودم می گویم چرا یادم نمی کنی؟

مگر در این شهر زندگی نمی کنی؟

یا زندگی می کنی و

از آن خیابانها دیگر

عبور نمی کنی

به خودم می گویم

 خیابان و کوچه و کافه هیچ

با صورت ماه هم

مرا یاد نمی کنی؟ 

باید فراموش کنم

دنیا به من می گوید

باید فراموش کنی

هر روز به تو فکر می کنم

آیا تو به کسی فکر می کنی؟

هر روز دلم برای تو تنگ می شود

آیا تو دلتنگ می شوی؟

هر روز حسرت روزهایی را می خورم که می آیند و بی تو تلف می شوند

آیا تو حسرت می خوری؟

هر روز خودم را برای هزار کار کرده و نکرده محاکمه می کنم

تا به حال خودت را محاکمه کرده ای؟

هرروز دلم می خواهد از خوابی بیدار شوم که با رفتنت آغاز شد

هیچ کابوس دیده ای؟

هر روز دلم مچاله می شود

تا به حال کسی دلت را مچاله کرده؟

هنوز تلاش می کنم همان شوم که تو می خواهی

آیا تو مرا به یاد می آوری؟ یادت هست مرا چگونه می خواستی ؟

تا به حال کسی را مثل هوا مثل آب خواسته‌ای ؟

من هنوز تو را می خواهم

 روز اول است

تو نیامده ای

خاطره نیامده

قرا است روزها خوب باشند

با هزار چیز خوب

تو بیایی

تا حالا دلتون شکسته؟

من دلم شکست

عمیق و سخت!